divine'nin şiir defteri!!

[divine1987]

Yine bir hazan sabahı uyandım,güneşten önce
Uyandım bir şeyler eksik gibiydi
Herşey yarım yarım,rüyalarım bile
Yüreğimde kocaman bir boşluk ve sızısı dinmeyen bir ağrı vardı ;
Çünkü sen yok-tun

Bu sensiz geçirdiğim ilk sabahımdı
Ve güneş-------
Güneş doğmaya başlıyor.
Seninle güneşin doğuşunu seyretmek ne güzel olurdu be sevgili!
Bak kuşlarda cıvıldıyor .
Sensiz duyduğum ilk kuş cıvıltısı
Bozuk bir kemanın çıkmayan tiz sesi gibi geliyor bana Sensiz
Sensiz geçen günlerimin ilk sancıları bunlar
Anlayacağın her şeyim yarım yarım,sabahlarım bile.

alıntı

[divine1987]

Seni seviyorum


Özgürlük rengi gülüşler afişliyorum kentimin duvarlarına...
Soysuz vakitlerin darağacına asıp
kanlı cam kırıklarıyla dolu geçmişimi,
tek hamlede infaz ediyorum ihanete yenik acılarımı..


ŞAH diyorum işte kanayan yerlerime.
umudun direnciyle ördüğüm KALE'lerin aşılmaz yüksekliğinde,
MAT ediyorum çirkinlik şahı sancılarımı..
başı dumanlı dağların sevdayla emzirdiği
cesur (b)akışlı coşkun bir nehir dökülüyor KARADENİZ'ime...

Tepeden-tırnağa AŞK kesiliyorum (b)akışının karşılığı...

Seni umudumla,seni direncimle,
seni tüm kalbimle seviyorum sevgili..
Taşa değmesin diye yola çıkmış düşlerin,
her gün mıntıka temizliği yapıyorum yollarına...
Düştüğün Uzlet_i sancılara koşturuyorum tüm varlığımı...

Seferberlik ilan ediyorum içimde...

Gece yarılarında,kulağıma fısıldadığın AŞK kokan sözlerle
huzur dolu uykulara uyuyor ruhum...

alıntı

[divine1987]

Kendinin Yalancısı

Bazen;
Adını hatırlayamadığım şehirler çağırır uzaktan…
Kalem pabuç olmuş,
dilime sürünen birkaç çilek lekesi.
Mevsimlerinde dolaşmak isterim o sokakların
“çıkmaz” diyenlere de aldırmadan.
Ara sıra yol kıyısından gelincikler toplarım,
dokunduğumda yapraklarının bir şekilde döküleceğini bilerek.
Bilirim aşklar da dökülür gelincik yaprakları gibi,
kararsız birkaç dokunuşta.

Evden her çıkışımda aklım başımdadır,
yarısını yolda kaybederim aklımın,
diğer yarısı da
dayanamaz ayrılığa çekip gider.
Başı boş hayallerimle kalırım.
En çok,
süte bisküvi batırınca çocuklaşırım,
sütün rengi yaşam gibi bulanmaya başlayınca
tekrar büyürüm dudaklarımın somurtkanlığıyla.

Sen de onlardansın…
Daha ilk yalanında yakaladım seni.
“Seviyorum” derken diş arası çalınan ıslıklar gibi
tek bir notadan süzüyordun adımlarını.
Kaçamak kelimelerinde bilinçli heyecanlar yatıyordu yaşama dair.
Bir elinle tutarken yüreğimi,
diğer elinle yoklukları avuçluyordun.



Sen de onlardansın.
Hep olamadığım gibi,
hırsın belinden tutup,
dans eden bir inatla anlık yakarışları besleyen,
kıskanç dudaklarını emanet dokunuşlara terk eden…

Fakat bu sesi seviyorum.
Kapıyı kilitledim mi diye düşünmeden çıkılan bir sabahın
güneşe doğru gidilen mecburi istikametinde,
homurdanan motor sesini.

Yine kalabalıklar karışlayacak beni,
ölçüp biçeceğim gün sonuna kadar.
Evde bıraktığım yalnızlığım
iş dönüşü kapı önünde karşılayacak.

Şimdi söylesene bana,
bu hayatın neresinden döneyim,
hangi kavşak çıkarır ki seni karşıma…

İstemesem de adını hatırlayacağım bir şehrin
damarlarında gezinirken seslendin.
Gitmek istediğin adresi bilsem bile sana söylemezdim.
Aynı kaybolmuşlukta değil miydik,
akraba yalnızlıklarımız,
karşılaştığımızda selam vermemişler miydi birbirlerine.
Aynı telefon konuşmasının
“pardon yanlış oldu galiba”sında terk etmemiş miydin beni?

Bir gezegende kaybolmuşluğun haritası yok ellerimde.
Ve dudaklarımda bıraktığın ilk anlamın tadına,
yaşam ekleyebilen başka bir sevgili…

Şimdi yaklaşıyorsun; sonra da sesleniyorsun;

“-pardon…Şu adrese nasıl gidebilirim acaba…?
-Kusura bakmayın ben de buraların yabancısıyım..”

En çok da kendimin yalancısıyım.

alıntı

[divine1987]

Kırgın Ezgiler kuşağında bir kaval sesiyim
'nenen ölsün sarı gelin' diyor dağların adamı
dudaklarından ırmaklar akıyor,
güneş yanığı yüzünde hüzün çağlıyor, dertleniyorum


kekik kokulu bir gecenin yatağına uzandım,
dilimde susuz bir titreyiş,
ıslatmanı bekliyorum


kapamasın gözlerini şimal yıldızı,
utanmıyorum yüreğimin çıplaklığından
bu bedende nice ayrılıklar erittim,
nicesini ellerimle besledim
şimdi vaktidir dellenmiş kavuşmaların,
kadınlığımı dolaptan çıkarttım, giyiniyorum


gururuna yenik düşmüş bir bulutun göz yaşlarıdır avuçlarımdan akan
parmakları nasır tutmasın sevginin
gel..! Ey ayazın doruklarında siper almış sürgünüm
bir su damlasıyım gurbet ellerde, damlıyorum


bir sazın tellerinde okşanan sızıyım
'değmen benim yaslı gamlı gönlüme' diyor dağların adamı
ellerinden notalar kayıyor,
gece yanığı teninde sevda bileniyor, hissediyorum


tütsü kokulu bir gecenin omzuna yaslandım
dudaklarımda dilsiz bir huzur,
öpmeni bekliyorum




PELIN ONAY

[divine1987]

Yaşanmamış
-hakkıyla yaşanmamış en azından-
ya da
eksik yaşanmış günlerin ardından
gelecek yıllardan ödünç alınan günler de tükendi sonunda ..

Bitip tükenmeyecekmiş gibi görünen
“gelecek günler”
harcanırken bol keseden;
ve
rakamlardan ibaret bir hurda yığını
muamelesi yapılırken geçmişe,
tam da ortasında yer aldığımız
“an”ın
ve
“bugün”ün
çok uzağındaydık oldum olası ..

öylesine koştuk
öylesine koştuk ki
hiç bitmeyeceğini sandığımız
ömür parkurunda;
zamanın eşiğini aşıp
ödünç aldığımız gelecek günleri bile
har vurup harman savurduk
farkında olmadan
ve
günü kurtarmanın telaşıyla ..



gece, gündüz, saat, hafta,
yıl dedik
geçip giden
uçup giden ömürlerimizin
yerine hiçbir şey konulamayacak
vakitlerinin adına;
adlarını koyduk ama
içlerini dolduramadık çoğunlukla;
yıldönümlerini
yılbaşlarını kutsayıp,
rastgele seçtiğimiz kimi günlere
özel anlamlar yükleyerek
diğerlerinden “farklı kıldık” sözüm ona:
Geriye kalanları anlamsızlaştırarak
sıradanlaştırarak
aradan çıkararak
sanki
bizim ömrümüzün bir parçası değillermiş gibi ..

Yaşanmamış
-hakkıyla yaşanmamış en azından-
ya da
eksik yaşanmış günlerin ardından
gelecek yıllardan ödünç alınan günler de tükendi sonunda :
Gün
bugünü yaşamanın günüdür ..


H. Karabudak

[divine1987]

Susmak En Büyük Çığlıktır

"Susmak en büyük çığlıktır” derler…Susmak içinde kopan fırtınalara rağmen sessiz ve sakin bir liman gibi görünmektir.Susmak içindeki yangını göz yaşlarınla söndürmektir.



Susmak zorundasındır;çünkü sana yakışan budur..
Susmak zorundasındır;çünkü en güzel cevabın budur..
Susmak zorundasındır;çünkü suskunluğun en güzel dileklerini gizler içinde..




Susmak zorundasındır;çünkü suskunluğun gözyaşlarındır,acıların..
Ve… Susmak zorundasındır;çünkü hala sevmektesindir.
Susarsın;çünkü konuşmaya gerek duymazsın.



Sen susarsın ama;gözlerin anlatır acını,sevgini,çaresizliğini…Sen susanda gözlerin haykırır sessiz çığlığının sahibine.Ve bilmektesindir senin çığlığın O'nun kalbinin bir yerlerinde yankılanmaktadır…



İçin rahattır ama.Çünkü sen sevgini en doruğunda yaşamışsındır.sen içinden gelenleri utanmadan,çekinmeden yapmışsındır.Ve en önemlisi mutlu edebilmişsindir sevdiğini.



Sen sevmişsindir ölümüne O bırakıp gitmiştir.Ve O'nun yaptığını sen O'na yapmamışsındır.Biten bir aşkın acısını yeni bir aşkla bastırmamışsındır.



Üzülme !!!



Sen sana yakışanı yaptın.Yanından geçerken başını bir suçlu gibi öne eğmek,yolunu değiştirmek sana göre değil.Başını öne eğmesi gereken kişi sen değilsindir zaten. Sen O'nun gibi değilsin!söylediğin her sözün arkasındasın.



Bırak hesap sormayı,
Bırak anlasın sevginin büyüklüğünü,
Bırak neden “seni asla kimse benim kadar sevemez!”dediğini anlasın…
Bırak her şeyi



Hayat Sorar Hesabını !!!

alıntı

[divine1987]

Kapattım yüzünü avucuma,
Sözler açtım..
Çizgim dudaklarını keserken,
Silinmez bir sesti elimden çıkan.
Duydum…
Ağlamaklıymışsın.
Meğer ne kadar yakınmış bana gözyaşların.
Bende taşınsam gözlerine,
Yerleştirsem gözlerime gülüşünü.
Ve bana benden baksan.
Tanıdık gelecek sende dünya bana.
Bir gülse dedim...
Bir gül dedi;
Kokusunu saçlarında unutmuş.
Bahar aramızda kalsın,
Söylentisini dolaştırıyorum satır aralarında.
Söyleyecektim ya sevdiğimi.
Sevecektim ya sevgi gibi.
Ömrümün kıyısından geçerken sonbahar,
Ağzımın kıyısına dalga dalga vurdu,
Islak bir kadın sesi.
Sırılsıklam sustum…
Baktım olmuyor,
Yazı/verdim seni.
Senli şiirlere…

Yazdığım şiirleri okuyanlar arayıp bulurlar mı beni?
Bulunca tanırlarmı seni?
Ve bilirler mi?
Sevgilinin sevgi,
Sevgininde sen olduğunu…

Kaybolduğum yerde buldum seni...
Bulduğumu koruyan bir şeysin sen.
Sevgi…

alıntı

[divine1987]

Aşkın Esrarlı Yüzü

Seni bilmezdim.
Beni tanımadan önce…
Gülüşün sızıyordu duvarlardan.
Açılmış bir renge doldu yüzüm.
Tam koyuverecektim kendimi,
Yarımını bulmuş bedenim tenimdeki yokluğunda.
Ey Sevgilim…
Kötürüm düşüncelere gidiyor ayaklarıma yürüyen kara tren.
Gözlerimden kaçırdığın bakışını arıyorum kangren dokunuşlarda.
Gözlerin kesmiyorsa bir can ağrısını,
Yanaklarım kırmızı kırmızı okşarken avuçlarını,
Çöz dizlerimin bağını.
Ve çıkar bir numara büyük gelen yalnızlığı.
Ey Sevgilim…
Beni sessiz bırakma.
Dilim dolanıyor kelimelerin boynuna.
Ve kurulu cümlelerin son mısrasından düşüyor Aşk.
Ağlamamak için zor tutuyorum gülüşünü.
Ağlamak yakışmaz…
Ama yakışırsa erkeğe sevmek,
Gizli bir kadın adıydı Aşk dilinde.
Ey sevgilim…
Beni sensiz bırakma.
Sen yaşadığımın tek kanıtısın.
Yokluğunda hep var ettim kendimi.
Şimdi varlığında yok etme beni.
Sür yüzüme yüzünü.
Ölümü hayatla boyamak gibi…

alıntı

[divine1987]

Aşkın Esrarlı Yüzü

Seni bilmezdim.
Beni tanımadan önce…
Gülüşün sızıyordu duvarlardan.
Açılmış bir renge doldu yüzüm.
Tam koyuverecektim kendimi,
Yarımını bulmuş bedenim tenimdeki yokluğunda.
Ey Sevgilim…
Kötürüm düşüncelere gidiyor ayaklarıma yürüyen kara tren.
Gözlerimden kaçırdığın bakışını arıyorum kangren dokunuşlarda.
Gözlerin kesmiyorsa bir can ağrısını,
Yanaklarım kırmızı kırmızı okşarken avuçlarını,
Çöz dizlerimin bağını.
Ve çıkar bir numara büyük gelen yalnızlığı.
Ey Sevgilim…
Beni sessiz bırakma.
Dilim dolanıyor kelimelerin boynuna.
Ve kurulu cümlelerin son mısrasından düşüyor Aşk.
Ağlamamak için zor tutuyorum gülüşünü.
Ağlamak yakışmaz…
Ama yakışırsa erkeğe sevmek,
Gizli bir kadın adıydı Aşk dilinde.
Ey sevgilim…
Beni sensiz bırakma.
Sen yaşadığımın tek kanıtısın.
Yokluğunda hep var ettim kendimi.
Şimdi varlığında yok etme beni.
Sür yüzüme yüzünü.
Ölümü hayatla boyamak gibi…

alıntı

[divine1987]

İçindeki Fırtına

Suya benzerdi yüreğindeki fırtınalar,
Hasret dolu umutlardan çıkmıştın bu yola,
Karanfiller yoldaşın, papatyalar sırdaşındı.
Sisli bir gecenin çığlığında kopmuştu fırtına,
Her yer sessiz ve sisliydi.
Uyumamıştın o gece hayata hesap sorarcasına,
İçindeki mahkemede yargılanıyordun.
Bir numaralı zanlısıydın sen bu aşkın,
Yer yön bilmez ağlardın,
Gökyüzüne bakar mutlu olurdun.
En çok dolunay''ı severdin,
Güneşin çıkmasını hiç istemezdin.
Ay ışığı seni umutlandırmaya aydınlatmaya yetiyordu.
Yetimdin ama kendine yetiyordun.
Bir numaralı belaydın bu aşka,
Öksüz kalmıştım kalbinin derinliğiinde,
Sustum ve öylece seyrettim seni,
Doğaya inat, gülümsüyordun.
Sen güldükçe gözyaşlarım yağmur oluyordu.
Geceyi andırıyordu gözlerin,
Islak öpüşlerinde kayboluyordum.
Prangalarla dolu yüreğime geceyi asıyordum.

Mutluluğun, yüzünün simgesiydi sanki,
Bir sevgiliden çok, bir candın sen bana,
Yüreğinden istasyonlar geçiyordu,
Kaç numaralı yolcuydum bilmiyorum.
Bir nehrin akıntısı kadar berraktı gözlerin,
Kan kaybından ölecek gibiydim.
Her sözlerinde bir hayat yüklüydün.
Dinamik ve bir o kadar da çeviktin.
Sana sevdiğimi söyleyemezdim.
Hayata o kadar bağlıydın ki,
Yüreğime kilit vurdum senli sabahlarımda,
Sözü, akan yağmura sürüyordun.
Her damlası yüreğime kurşun gibi geliyordu.
Kan kaybından ölecek gibiydim.
Sen oluyordun sabahlarımın güneşi,
Güneş girmedikçe doktorum oluyordun.
Yeni bir sen doğuyordun sisli gecemde.

Yüreğin bir rüzgarın ışıltısını esiyordu.
İçindeki fırtınalara şehri soluyordun,
Şimdi içimi yakan bir alev gibisin.
İçindeki fırtınayla boğulup gidiyorum.
Hadi en vurgun yanlarımızdan tütsüleyelim aşkı,
Gelmelisin içindeki fırtınayla yüreğindeki alev topuyla
Yakmalısın bütün benliğimi, açmalısın yüreğimdeki sevgini,
Islatmalısın aşkımızın yağmurunu,
Öldürmelisin sensiz geçen sabahlarımı,
Ben seni içindeki fırtınada bekliyor olacağım...

Zaman mürekkebin son damlasıdır...





ALİ ESAT TAŞ...